دوشنبه ۶ مرداد ۱۳۹۳
نیازمندی ها

تبلیغات
سرویس اجتماعی ، تاریخ: ۱۳۹۲/۰۲/۲۱ - ۱۱:۳۳

کار می کنم شاید هوای زیستنم عوض شود + عکس

کار نه تنها منبع درآمدی برای فرد شاغل محسوب می شود بلکه بر اساس پژوهش های انجام شده نقش زیادی در کاهش آسیب های اجتماعی و حتی بیماری های روحی و جسمی بانوان دارد.
کار می کنم شاید هوای زیستنم عوض شود + عکس

اترک - اوایل هفته بود که مطلع شدم کانون "توان خواهان مینو" جشن سه سالگی دارد، این کانون در اردیبهشت سال 90 تاسیس شده تا محلی باشد برای بانوان معلولی که می خواهند هوای زیستنشان را عوض کنند.

این کانون در خیابان فردوسی بجنورد تاسیس شده جایی که 30 بانوی علاقه مند توانایی خود را در زمینه های مختلف به رخ بکشند.

کانون "توان خواهان مینو" توسط خانم جزایری وهمسر وی دکترمحمودمحمدی تاسیس شده و به شدت مورد استقبال بانوان معلول قرار گرفته است.

فعالیت این کارگاه بیشتر بر روی تولید روپوش های بیمارستان، روپوش های اتاق عمل،چادربرای جشن تکلیف مدارس،دوخت تشک و پتو وبرش پارچه متمرکز شده است و همه مراحل تولید توسط بانوان معلول انجام می شود.

مدیر کارگاه درباره راه اندازی این کارگاه به خبرنگار ساجده گفت که اینجا زیرنظرهیچ سازمانی نیست وراه اندازی آن با 3 دستگاه چرخ خیاطی اداره بهزیستی بوده است.

تقسیم کار در این کانون  جالب توجه بود  برای مثال مرحله دوخت توسط ناشنوایان و بسته بندی هم توسط افراد معلولی که کم بینا یا امکان حرکت نداشتند انجام می شد.

نوشین جزایری، استاد دانشگاه و مدیر کارگاه توان خواهان مینو درباره ایده و نحوه تاسیس این مرکز گفت: یک روز در کلاس درس، دانشجویی که بر روی صندلی چرخ دار نشسته بود خیلی از وضع زندگی  خود گلایه میکرد و می گفت کسی به ما بها نمی دهد و برای ما ارزش قائل نیست و ما باتوجه به مشکلاتی که داریم در هیچ جایی نمیتوانیم کار کنیم.

وی اضافه کرد: این موضوع باعث شد جرقه ای در ذهن من شکل بگیرد و برای راه اندازی کارگاهی برای ناشنوایان ،کم بینایان و برای افرادی که مشکلات جسمی دارند تلاش کنم.

خانم جزایری درباره فعالیت های این مرکز نیز اظهار داشت: تولید لباس یک بار مصرف، دوخت چادر و البسه پارچه ای برای بیمارستان ها و بسته بندی محصولات از جمله فعالیت های این کارگاه است.

مدیر کارگاه توان خواهان مینو  درباره دستاوردهای این کارگاه بیان داشت: افرادی بودند که دنیا برای آنها مفهومی نداشت و زندگی خود را در تاریکی می گذراندند ولی در با فعالیت در این مرکز با انگیزه مضاعف و روحیه ای شاد به زندگی خود ادامه می دهند.

اما معصومه کچرانلویی در این واحد تولیدی درباره مدت زمان فعالیت و حال و هوایی که این محیط برای وی به ارمغان آورده گفت: حدود 2 سال است که در این کارگاه مشغول به کار هستم و آرامش خاصی در بین دوستان پیداکرده ام.مشکلات زندگی من حل شده هرچند حقوق اینجا ناچیز است ولی کار در این کارگاه را بیشتر دوست دارم.

خانم کچرانلویی کوچکی محیط کار، مشکل رفت و آمد و عدم وجود دستگاه استرلیل را از جمله مشکلات این کارگاه برشمرد.

سکینه یزدانی شاغل دیگر این مرکز که به دلیل کم بینایی در بخش بسته بندی کار می کند درباره نحوه آشنایی خود با این مرکز  اظهار داشت: 2 سال است که در این کارگاه کارمیکنم، در یک کلاس ورزشی با یکی از مسئولان کارگاه آشنا شده و به این کارگاه آمدم.

در جامعه برای ایجاد شرایط کار مناسب برای هر فرد باید هزینه زیادی از جانب دولت ها انجام شود که این در مرود معلولان با توجه به شرایط روحی آنها از اهمیت و دقت بیشتری برخوردار است تا انها با ایمان به توانایی های خود بتوانند در جریان تولید و ثمربخشی برای کشور خودشان قرار گیرند

با توجه به شرایط این کارگاه و اشتغال 30 معلول در مرکزی که به شکل خصوصی اداره می شود آیا مناسب نیست مسئولان با توجه بیشتر و صرف هزینه ای ناچیز در صدد رفع مشکلات این کارگاه و ایجاد کارگاه های مشابه بر آیند؟ به راستی مسئول رسیدگی و روحیه دهی به این نیروهای کنار مانده از متن جامعه به دلیل نگرش اشتباه کیست؟

 

گروه سرود ناشنوایان

 

 

 

ساجده




نظر شما



نام:
ایمیل:  
وب سایت:
نظر*: